آموزگاران (۲۲) : محمد رضا نقیبی ندوشن

آموزگاران (22) : محمد رضا نقیبی ندوشن

اشاره ؛ دهه های چهل و پنجاه در تاریخ آموزش و پرورش ندوشن دوره ای است که هنوز مدارس راهنمایی و متوسطه تأسیس نشده بود و لذا برای دانش آموزانی که قصد ادامه تحصیل داشتند مرارتها و سختی های فراوانی وجود داشت که غالباً به ترک تحصیل و تضییع استعدادهایشان می انجامید . در این میان معدودی از آن نسل که رنج سفر و غربت و هزینه ها و ناگواری های فراوان ادامه تحصیل را به جان خریدند و پس از فارغ التحصیلی با درک ضرورت رفع این موانع آموزشی در ندوشن ، با انتخاب شغل شریف آموزگاری ، موجبات تأسیس و توسعه مقاطع تکمیلی آموزشی در ندوشن را پدید آوردند می توان به دبیران دلسوزی همچون ؛ دکتر حسین قوه ، حاج عباس جعفری ، حاج میرزا محمد جعفری و برادران نقیبی و … اشاره داشت . اینان با تأسیس مدارس راهنمایی و متوسطه موجبات تحصیل جوانان زیادی که اکنون پزشکان و دانش آموختگان پرافتخاری محسوب می شوند فراهم کردند . بی شک تلاش این دسته از معلمان که زمینه تحصیلات متوسطه را در ندوشن فراهم ساختند و اسباب دستیابی تعداد قابل توجهی از دانش آموزان دهه شصت و هفتاد را به دانشگاهها پدیدآوردند ، برگ زرینی در دفتر تاریخ آموزش و پرورش ندوشن محسوب خواهد شد . از این رو به جهت آشنایی نسل های جدید از مشکلات و موانع تحصیل این نسل از آموزگاران فداکار و همچنین اهتمامی که در رفع محرومیتهای مزبور برای نسل های بعد از خود داشتند شرح حال محمدرضا نقیبی که با اشاره به سختی های مزبور به شکل گیری و توسعه دبیرستان ندوشن نیز اشاره دارد به قلم خود او می آوریم :
“در سال ۱۳۳۸ در ندوشن متولد شدم . دوران کودکی در مکتب خانه مرحوم استاد بمانعلی سلیمی و مرحوم ملارضا غیاث روخوانی کامل قرآن کریم را فرا گرفتم . دوران ابتدایی در دبستان ناصر خسرو ندوشن به پایان رساندم . با پایان یافتن کلاس ششم اولین دوره راهنمایی در ندوشن تشکیل شد ولی از دانش آموزانی که کلاس ششم خوانده بودند ثبت نام بعمل نیامد . برای ثبت نام در کلاس هفتم و ادامه تحصیل ناچار بودیم به شهر یزد برویم که برای خانواده ام امکان نداشت . من و تمام همکلاسی هایم از تحصیل بازماندیم و در ندوشن مشغول زیلو بافی شدیم . در آن سال منجی هم دوره ای های ما مرحوم مازارچی شد که با پیگیری و تشکیل کلاس شبانه به صورت متفرقه امتحان دادیم و سال دوم بعضی ها برای ادامه تحصیل به یزد رفتند و تعدادی از جمله من ترک تحصیل کردند و من همراه پدرم به کویت رفتم . مدت یکسال کویت در مغازه مرحوم حاجی کمال کار کردم . به علت میل به تحصیل تصمیم گرفتم بر گردم و به تحصیل ادامه دهم . برگشتن به یزد و ثبت نام در کلاس اول سختی های خودش را داشت که در نیمه بهمن ماه در یزد یک کلاس بزرگسالان تشکیل شد و تمام کسانی که شرایط من داشتند و میخواستند ادامه تحصیل دهند در آن کلاس که در دبیرستان علی دیهیمی که شبانه تشکیل شده بود شرکت کردند دوباره مدت ۷ سال دوره راهنمایی و دبیرستان گذراندم و در سال ۱۳۶۰ موفق به اخذ دیپلم در رشته اقتصاد شدم . البته روزها در مغازه خیاطی کار می کردم و شبها درس میخواندم . سال ۱۳۶۰ دانشگاهها به علت انقلاب فرهنگی تعطیل بود . اولین کنکور بعد از انقلاب بنا به نیاز مملکت به معلم در سال ۱۳۶۰ برگزار شد و من هم شرکت کردم و در رشته پرورشی مرکز تربیت معلم شهید رجایی تهران پذیرفته شدم . یک سال در روستای ده جمال بهاباد مربی تربیتی بودم و دینی و قرآن تدریس می کردم و سال دوم به ندوشن آمدم و در مدرسه راهنمایی شهید نظری مشغول تدریس دینی و قرآن و عربی شدم . سال ۶۴-۶۳ بعنوان مدیر مدرسه راهنمایی منصوب شدم و سال ۶۵-۶۴ با عزیمت همکار عزیزمان آقای دکتر قوه که مدیر دبیرستان بودند به یزد جهت تحصیل به جای ایشان به خدمت مشغول شدم و نیمی از خدمتم در کار اجرایی بود و نیمی دیگر آموزشی که دروس فوق را تدریس می کردم . در یزد نیز در هنرستان منتظرقائم و شهید قندی و دبیرستان علی اردکانی تدریس کردم و در سال ۱۳۸۷ سه سال قبل از موعد ( بعلت تصادف ) بازنشست شدم .
آنچه در دوران خدمتم انجام دادم طبق تعهدی که داده بودم همه وظیفه بود و اگر قصور و کوتاهی کردم از همه دانش آموزانی که خدمتگزارشان بودم عذرخواهی میکنم . اما آنچه اضافه وظیفه با توجه به حدیثی که از معصومین (ع) خوانده بودم که هر کس سنت حسنه ای را در میان مردم رواج دهد علاوه بر پاداش خودش ، به اندازه تمام کسانی که به آن سنت عمل می کنند به او نیز پاداش خواهند داد بسیار خشنود هستم که در دوران غربت آموزش و پرورش و کمبود دبیر بومی در ندوشن به اتفاق همکارانم توانستیم برای ندوشن مجوز دبیرستان دخترانه نیز بگیریم . با اینکه تهیه دبیر برای چهار کلاس پسرانه رشته تجربی مشکل بود برای تشکیل رشته علوم انسانی پسرانه نیز تلاش کردیم که به لطف خدا تأسیس شد و به تدریج به حضور برخی معلمان بومی توسعه یافت … امروزه که در دوران بازنشستگی به سر می برم وقتی می بینم که با توسعه دبیرستان و تشکیل رشته علوم انسانی در کنار رشته علوم تجربی و دبیرستان دخترانه در کنار دبیرستان پسرانه در ندوشن منشأ اثر بودم و دانش آموزان پرتلاش دبیرستانهای ندوشن در رشته تجربی به پزشکان حاذقی تبدیل شده اند و دانش آموختگان مستعدی در رشته علوم انسانی نیز تا مقطع دکترا پیش رفتند و کرسی های مدیریت و تعلیم و تربیت در دانشگاهها را نیز بعهده دارند موجب خشنودی فراوان است که انشاءا… در نزد خداوند نیز ماجور باشیم .”

naghibi (3)

naghibi (4)

naghibi (1)

naghibi (5)

naghibi (6)

naghibi (7)

naghibi (8)

naghibi (9)

naghibi (16)

naghibi (11)

naghibi (12)

naghibi (14)

naghibi (13)

naghibi (15)

naghibi (17)

30+

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar
  • avatar

مطالب پیشنهادی :

درباره نویسنده

1834 مطلب نوشته است .

۴۵ نظر on “آموزگاران (۲۲) : محمد رضا نقیبی ندوشن”

  • جعفری ندوشن wrote on ۱۶ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۱:۱۰

    خدا ایشونو حفظ کنه سایه اش همیشه مستدام باشه ان شاء الله
    معلم دلسوز و خوبی بود سال چهارم دبیرستان بودم منو کشید کنار گفت جعفری تو چطوره ریاضیت ۲۰ میشی ولی درس بینش اسلامیت ۱۰!! من خندم گرفت جوابی نداشتم بدم جز شرمندگی!

    18+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • kalantari wrote on ۱۶ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۱:۴۸

    دهه چهل و پنجاه دهه های محرومیت بود و دهه شصت و هفتاد هم دهه اوج و موفقیت…. دهه های بعدی هم کم کم همه چیز تحلیل رفت…. چند سال است حتی یک نفر پزشکی قبول نشده؟…

    18+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • همشهری wrote on ۱۶ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۲:۱۳

    آقای نقیبی حق بزرگی بر گردن ما محصلین دهه هفتاد دبیرستان شهید صدوقی دارند. موفقیت امروزم را مرهون وجود مجموعه معلمین دلسوز و شایسته آن روزگار می دانم که در نتیجه مدیریت ایشان شکل گرفته بود . ایشان دینشان را در مورد ما و ندوشن به خوبی انجام دادند. انشاء الله ما هم که شاگردان ایشان هستیم بتوانیم راه ایشان را ادامه دهیم. برای آقای نقیبی عزیز آرزوی توفیق و سلامتی و طول عمر می نمایم.   

    17+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۱۶ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۶:۲۱

    با سلام
    درود فراوان بر آقای نقیبی عزیز
    زیبا شرح داده اند و در اواخرش من را تحت تأثیر
    بنده افتخار شاگردی ایشان را نداشتم
    اما همیشه مشوق بودند و هستند
    می پرسند: کجایی؟ چیکار میکنی ؟ درس به کجا رسید؟ ، خوبه ، ادامه بده
    اصلا به واقع که با ایشان دوستم ، خدا ایشان را حفظ نماید و آرزوی توفیقات بیشتر و هر چه بگویم کم گفته ام ؛ تفصیل آن را قطعا دیگران و شاگردان ایشان بهتر درک می کنند.
    خوشبختانه اگه اشتباه نکنم فرزندشان نیز در حال حاضر در بالاترین مقطع تحصیلی مشغول به تحصیل هستند و این خود نشانه ی دیگری از درایت چنین فردی است.
    و در پاسخ به kalantariمحترم ، ندوشن پزشکی داره و قبولی هم می دهد اما دبیرستان شهید صدوقی نداره در این زمینه و نقدهای وارده که البته برخی مبرهن و بدیهی است نگاهی به صفحه “درخشش و قبولی های ندوشن” در قسمت ” بیشترین بازدید” بیندازید.
    با احترام و ارادت

    19+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • jafari wrote on ۱۶ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۷:۲۴

    از آقای نقیبی به خاطر تمام تلاش هایی که برا دبیرستان و بچه های ندوشن  کشیدن تشکر میکنم، مدیریت ایشون واقعا قوی بود.

    16+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • حسين wrote on ۱۶ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۹:۳۸

    استادان گرامی جناب آقایان نقیبی باسـلام و احترام ، تلاش و کوشش حضراتعالی در تعلیم و تربیت و انتقال معلومات و تجربیات ارزشمندتان در کنار برقراری رابطه صمیمی و دوستانه با انش آموزان و ایجاد فضائی دلنشین برای کسب علم و دانش و درک شرایط دانش آموزان، حقیقتاً قابل ستایش است .

    اینجانب بر خود وظیفه میدانم در کسوت شاگردی از زحمات و خدمات ارزشمند شما معلمان گرانقدر تقدیر و تشکر نمایم. از خداوند متعال برایتان سلامتی ، موفقیت و همواره یاد دادن را مسئلت دارم.

    ارادتمند شما محمد عسکری ندشن

    11+
  • طباطبایی ندوشن پرستار - کرج wrote on ۱۶ خرداد, ۱۳۹۴, ۲۱:۵۳

    دبیر عزیزم . یاد تو همیشه در ذهنم .عشق تو در قلبم و عطر مهربانت همیشه در وجودم

    جاری است ، 

    14+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • سلیمی پور wrote on ۱۷ خرداد, ۱۳۹۴, ۸:۲۷

    سلام. بنده ارادت خاصی خدمت اقای نقیبی دارم ایشان علاوه بر مدیری موفق دبیری عالی هم بودند. بنده در دوره راهمنایی درس عربی از بیخ عرب بودم ، ولی با تدریس عالی و شیرین آقای نقیبی تونستم عربی را خوب یاد بگیرم حتی در کنکور هم ۸۵درصد بزنم . خداوند ایشان را حفظ کند.

    19+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • محمد wrote on ۱۷ خرداد, ۱۳۹۴, ۸:۳۲

    دو سه تا مطلب در شرح حال این معلم گرامی توجه مرا به خود جلب کرد که بد نیست مسئولان سایت بخصوص کسانی که پروژه خوب تاریخ آموزش و پرورش و آموزگاران را در ندوشن تدوین می کنند هم بدان بپردازند: ۱- نقش مرحوم مازارچی بعنوان یک آموزگار در تحولات آموزش و پرورش ندوشن نباید مغفول واقع شود ۲-نقش کار و فرهنگ کار و  تلاش در کنار درس شاید عامل مهمی در موفقیت نسل های پیش بوده است . چون قدر وقت و درس را بهتر درک می کردند ۳- اولویت رشته تجربی برای موسسین دبیرستان بویژه دکتر قوه عزیز و هدایت دانش آموزان مستعدتر به این رشته باعث بالا رفتن تعداد پزشکان و فارغ التحصیلان علوم پزشکی در دهه های قبل شده است. ۴- درس و دانشگاه بعنوان یک ارزش بسیار عالی توسط فرهنگیان در بین مردم و خانواده ها ترویج و به باور عمومی بدل شده بوده است ولی اکنون بسیار کم رنگ شده است.

    16+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۱۷ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۱:۵۴

    درود و تشکر فراوان بر آقا محمد عزیز
    نکات فوق العاده مهمی را بیان فرمودید بخصوص نکته ۳ را شدیدا موافقم
    با ارادت و احترام

    20+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • آزاد wrote on ۱۷ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۴:۲۲

    با سلام ؛ بنده با نظر آقای محمد چندان موافق نیستم و دلیل آن این که در زمان قدیم ندوشن دارای سهمیه مناطق محروم در کنکور بود و از همه مهمتر امکاناتی که الان برای دانش آموزان از قبیل مدارس غیر انتفاعی کلاس خصوصی، توجه و سرمایه گذاری خانواده ها در شهر (که الان بسیاری از خانواده ها در ندوشن از آن محرومند) و….وجود دارد برای کلیه دانش آموزان اعم از ندوشن و دیگر نقاط نبود لذا بدیهی است با توجه به سهمیه ای که داشتند شانس موفقیت بیشتری داشتند، البته فضای رقابتی بدون اتکا به امکانات امروزی آن دوران که مدیون اشخاصی نظیر استاد نقیبی و … بوده و همچنین تلاش جهت تغییر وضعیت زندگی با توجه به مشکلات آن دوران نوجوانان و با در نظر گرفتن شرایط خانوادگی غیر قابل انکار می باشد و در واقع خداوند متعال در قرآن میفرماید: “إنّ مع العسر یسراً” و نفرمود: إنّ بعد العسر یسراً؟

    5+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری wrote on ۱۷ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۶:۲۳

    با سلام خدمت تمامی دبیران و معلمان زحمتکش از جمله آقای نقیبی ، واقعا دلسوز بودن و از ته دل میخواستن بچه های ندوشن به جایی برسن، بر خود لازم میدانم از زحمات ایشان بعنوان یک شاگرد تشکر کنم. 

    12+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۱۷ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۷:۵۴

    سلام و سپاس
    در پاسخ به آقا یا خانم آزاد
    اساسا نمیتوانم سخن شما را بپذیرم
    ۱ منظورتان از سهمیه را نمی دانم اگر سهمیه ورودی کنکور هست که همچنان سهمیه ندوشن منطقه سه هست
    ۲ حداقل از سالهای ۱۳۸۰ به این طرف مدارس غیرانتفاعی فراگیر شده اند اما بازهم قبولی کم نداشته ایم
    ۳ توجه میکنید در این سایت تا شده دوستان به نقش معلمان  و مدیران تأکید کرده اند ولی یکبار هم کسی نگفته من بخاطر سهمیه، انسان موفقی بودم. اساسا یزد به سخت کوشی معروف است و اینکه در اثر نبود آب، قنات با آن تعداد حلقه چاه ایجاد شده.
    ۴ هنوز در این سالها داشتیم رتبه های خوب از جمله ۶۳ و ۵۵، سیصدها  و…در مقابل هم داشتیم کسی که رفت در مدرسه فلان مکان و البته با همین سهمیه و در آخر… 
    ۵ و باز هم خواهیم داشت عزیزان درس خوان و موفقی که از همین دو دبیرستان ندوشن خواهند بود البته شاید با این تفاوت که ایشان اذعان میدارند فقط خودمان تلاش کردیم،فقط.( دوره درس خواندن هیچ وقت نمیگذرد لذا فرموده شده اطلبوا العلم ولو فی الصین،اطْلُبُوا الْعِلْمَ‏ مِنَ‏ الْمَهْدِ إِلَى اللَّحْد و هیچ یک از اینها فزموده نشده اطلبوا العلم مع السهمیه،
    ۶ جنبه دیگر طرح بحث سهمیه عملا کم لطفی به عزیزانی است که با سختی درس خوانده اند و اکنون به جایی رسیده اند بنده ندیدم شخصی بگوید خب سهمیه داشتند و در مقابل نگوید ماشاألله
    ۷ اگر توجه داشته باشیم طبعا کسی که برای رتبه زیر هزار تلاش نکند و تا آن حد درس نخوانده باشد هرگز سهمیه منطقه سه نمی تواند فی المثل باعث قبولی وی  در پزشکی شود
    از دیگر سو به این موضوع واقفیم که در رتبه های زیر هزار تفاوت تراز اندک است
    لذا ابتدا نیاز است فرد درس بخواند ، از اطراف کمک شود، حمایت شود و… سپس بگوییم حالا سهمیه هم به کمکت آمد
    لذا بسیار منطقی خواهد بود اگر همچنان که قبلا هم -در صفحه درخشش و قبولی های ندوشن-  تأکید شد، اندکی به مسایل دیگر توجه کنیم، فقط اندکی، شاید همین بند آخر فرمایشات معلم عزیز آقای نقیبی بسیار کمک کننده باشد، کار خالصانه برای دیگران، برای آینده سازان خودمان، رایگان بخشی.
    با ارادت و احترام

    25+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری wrote on ۱۷ خرداد, ۱۳۹۴, ۲۲:۰۲

    با سلام. با نظر م.صاد.ندوشن کاملا موافق هستم

    22+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری ندوشن wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۰:۴۴

    با سلام و تشکر از این قسمت سایت که حداقل تشکری است که از دلسوزان دیارمان می شود. بله بنده که افتخار شاگردی آقای نقیبی داشتم شاید در آن دوران جدیت و پیگیری های ایشان به مذاقمان خوش نمی آمد لکن امروز که بحمدالله به جایی رسیدیم و میبینیم بسیاری دیگر از همشهریان نیز به مدارج بالای علمی رسیده و منشا خدمات برای ملت هستند و هر کجا می بینند ندوشنی هستیم تعریفمان می کنند میفهمیم دلسوزی پدرانه و تعصب ایشان بوده و جای دارد فرصت را غنیمت شمرده و بر اساس حدیث شریف نبوی که فرمودند لا یشکر اللَّه من لایشکر النّاس شکر خدا را بجانیاورده است آن که از مردم تشکر نکند. تشکر نماییم.

    14+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری ندوشن wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۹:۲۰

    سلام
    در مورد بند ۲ پیشنهادات آقای محمد که گفتن شاید فرهنگ کار باعث موفقیت نسلهای گذشته بوده. این طبیعیه که وقتی کسی دسترنج تلاش خودش رو میخوره بیشتر براش مزه داره تا اینکه از دسترنج دیگران استفاده کنه مثل زحمات پدر و … کسی که با زحمت و تلاش و سختی در روز کار می کنه و دسترنجی براش حاصل میشه قدرش رو بهتر می دونه و نسلهای گذشته ما هم همینگونه بودند از زحمات روزشون استفاده می کردن و وقتی شبها با کمک همین دسترنجها درس می خوندن سعی می کردند موفق تر باشند.

    7+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • سعيد wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۳:۱۳

    انشاالله خداوند حفظشون کند .

    21+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • ازپزشکان ندوشن(مهدعلم وعمل) wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۳:۱۴

    با سلام
    ضمن تشکر از زحمات آقای نقیبی بنده به عنوان یکی از رتبه های خوب دهه هفتاد، موفقیت نسل ما را مرهون تلاش و زحمات خود و پدران و مادران زحمتکش خود می دانم اما متاسفانه ما با توجه به سختی هایی که متحمل شدیم، سعی می کنیم فرزندانمان در رفاه و آسایش باشند که این لطف بیش از حد خانواده و تعداد کم فرزند باعث شده که فرزندان ضمن تلاش و زحمت کمتر، نگاه طلب کارانه به والدین داشته باشند.
    درخصوص سهمیه مناطق محروم هم قطعا اطلاعاتتان غلط است ندوشن همیشه منطقه سه بوده است ولی متاسفانه در حال حاضر ما اعتماد به نفس خود را از دست داده ایم و همه چیز را در پول و امکانات می بینیم و به جای استفاده مناسب از سهمیه منطقه سه، فرزندان خود را به مدارس غیرانتفاعی می بریم که هم ضرر مادی کردیم و هم از سهمیه محروم شدیم . لذا به نظر حقیر درخصوص تاثیر مدارس غیرانتفاعی و کلاس های اضافی و تست اغراق شده است و اینها همه توجیه عدم درس خواندن فرزندان و به دنبال آن طرفداری والدین از فرزندان می باشد.
    به نظر حقیر اگر مشاوره صحیح از اهل فن و خبره بگیریم حتی ساکنین یزد هم باید جهت افزایش شانس قبولی فرزندان خود را به ندوشن بیاورند. متاسفانه فرزند خودم زیاد درسخوان نیست وگرنه من قطعا چنین کاری می کردم.

    18+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • آزاد wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۵:۳۳

    دوست گرامی از پزشکان در ابتدا سهمیه را نفی نمودند ولی مجددا آن را تایید نمودند.! بنده در کامنتم نگفتم سهمیه تنها عامل موفقیت بوده و همان گونه که بیان شد در عرض سایر مولفه ها ( فضای رقابتی – تلاش دبیران دلسوز – شرایط خانوادگی) موثر بوده است. ضمنا تا آنجایی که مطلعم سهمیه کنکور حال ندوشن ضعیفتر از سابق می باشد البته متاسفانه ضعف کمی و کیفی آموزش و پرورش و عدم تعهد و دلسوزی برخی از دبیران محترم دبیرستان بر خلاف سابق نیز بی تاثیر نیست.

    7+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • سعید wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۵:۵۳

    هر چه قدر که کلاسهای امادگی,سهمیه مناطق.مدارس غیرانتفاعی هم باشد هیچکدام جای معلم خوب را نمیگیرد. سلامتی همه معلمین خوب بخصوص جناب اقای نقیبی صلوات

    25+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • علی wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۶:۱۱

    با نظر سعید موافقم. اقای نقیبی به شاگردان فهمانده بود که مدرسه جای درس خواندن است. تشکر اقای نقیبی ان زمان معنی سختگیری های شما را نمی فهمیدم . 

    20+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری ندوشن wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۹:۱۰

    نابرده رنج گنج میسر نمی شود مزد ان گرفت جان برادر که کار کرد

    8+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • طباطبایی ندوشن پرستار - کرج wrote on ۱۸ خرداد, ۱۳۹۴, ۲۱:۱۲

    برای سلامتی حاج اکبر و آقا رضا نقیبی صلوات

    14+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۱۹ خرداد, ۱۳۹۴, ۶:۰۳

    اللهم صل علی محمد و آل محمد
    درود بر آزاد عزیز و در ادامه سعید
    دقیقا حرف اصلی و بقولی حرف دل من را زدید
    “…البته متاسفانه ضعف کمی و کیفی آموزش و پرورش و عدم تعهد و دلسوزی برخی از دبیران محترم دبیرستان بر خلاف سابق نیز بی تاثیر نیست.”
    “…هر چه قدر که کلاسهای امادگی,سهمیه مناطق.مدارس غیرانتفاعی هم باشد هیچکدام جای معلم خوب را نمیگیرد. ”
    ارادت

    21+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • ازپزشکان ندوشن wrote on ۱۹ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۳:۵۵

    باعرض سلام وتشکرازآقای آزادعزیز
    استفاده ازکلمه سهمیه محروم اشتباه تایپی بنده حقیربود ندوشن همیشه منطقه سه بوده است واثبات این موضوع کارسختی نمی باشد.
    بنده به عنوان یک ندوشنی وعلاقه مند به زادگاه محبوبم،دوست دارم دانش آموزان ندوشنی دربهترین رشته های دانشگاهی پذیرفته شوندکه مایه افتخارومباهات تمام اهالی ندوشن باشند،که این امرمیسرنیست جزبااول اراده وسپس تلاش وکوشش دانش آموزان فکرنکتیدکه امثال مابادیگران تفاوت داریم فقط فرق مااین بود که وقت بیشتری برای درس خواندن گذاشتیم درزمان مابعضی دوستان برای قبولی دررشته های خوب چندسال وقت گذاشتندحتی حاضرشدندبه سربازی بروندوبعدازسربازی دوباره برای کنکوردرس بخوانند،آیا درحال حاضردانش آموزان مااعتمادبه نفس وقدرت ریسک چنین کارهایی رادارند.البته اگرافرادبتواننددرسال دیپلم قبول شوندارجح است.

    7+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • آزاد wrote on ۲۰ خرداد, ۱۳۹۴, ۰:۴۴

    با عرض پوزش از آقا/خانم پزشکان ندوشن؛ شما در کامنت اخیرتان فرمودید (فکرنکتیدکه امثال مابادیگران تفاوت داریم فقط فرق مااین بود که وقت بیشتری برای درس خواندن گذاشتیم درزمان مابعضی دوستان برای قبولی دررشته های خوب چندسال وقت گذاشتندحتی حاضرشدندبه سربازی بروندوبعدازسربازی دوباره برای کنکوردرس بخوانند،آیا درحال حاضردانش آموزان مااعتمادبه نفس وقدرت ریسک چنین کارهایی رادارند) این در حالی است که حالا هم بعضی ها علی رغم وقت زیاد نتیجه مطلوبی نمی گیرند حتی با وجود کلاس کنکور و… بنابراین از مجموع نظرات فوق نتیجه گرفته می شود دلسوزی دبیران متعهد موثرترین عامل در موفقیت بوده و می باشد به نحوی که دبیران و مسئولین آموزش این چنینی ۱- دانش آموز را بکار گرفته ۲- فضای رقابتی ایجاد می کنند۳- در صورت ضعف علمی، خود را تقویت می کنند ۴- پیگیر مشکل خانوادگی مانع تحصیل می شوند ۵- با تذکر و ترغیب بجا انگیزه را بالا می برند و….. و خلاصه نتیجه اینها چیزی نیست جز درخشش

    8+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۲۰ خرداد, ۱۳۹۴, ۶:۳۰

    باز هم تشکر و سپاس از “از پزشکان ندوشن” و بخصوص “آزاد” عزیز
    بواقع نظرات عالی و کارگشایی هست
    “ازپزشکان ندوشن” بهرحال محروم آن چیزی است که گفته می شود و جدای از آن کاربرد این کلمه توسط شما در نظر اولتان در ارجاع به نظر قبلی بود، بازهم تشکر از حسن اخلاق و رفتار شما در نظردادن، و سخن دیگر اینکه بنده به فرزند ندوشن به دیده ی دیگر می نگرم، لذا انشاالله شاهد درسخوانی فرزند شما هم خواهیم بود 🙂  .
    “آزاد” هم سخن منقول شما از”ازپزشکان ندوشن” را می ستایم و هم جمع بندی فوق العاده شما را و به لحاظ اینکه برای دانش آموزان ندوشن مهم ترین راهکارها را دقیقا همین جمع بندی شما می دانم که اتفاقا دو سال هست همواره بر آن تأکید داریم لذا بند دوم نظر شما را عینا نقل میکنم اما پیش از آن شماره سوم ذیل پست “درخشش و قبولی های ندوشن” را در اینجا می آورم دیگر نتیجه گیری و اینکه فی المثل چقدر آن نکات به کار بسته شده و…با خوانندگان عزیز
    شماره ۳ نقل از صفحه”درخشش و قبولی های ندوشن”  :
    ۳- البته مسئولان محترم آموزش و پرورش و دو دبیرستان نیز باید برای این امر برنامه ریزی لازم را داشته باشند برای مثال دعوت به سخنرانی، حضور و ارتباط دوستانه ، مشاوره و حتی به فراخور شرایط انتخاب به عنوان مشاور دائم و…(این موضوع نیازمند مطلبی مجزا است).
    جمع بندی انجام شده توسط نظردهنده محترم و دلسوز “آزاد” :بنابراین از مجموع نظرات فوق نتیجه گرفته می شود دلسوزی دبیران متعهد موثرترین عامل در موفقیت بوده و می باشد به نحوی که دبیران و مسئولین آموزش این چنینی ۱- دانش آموز را بکار گرفته ۲- فضای رقابتی ایجاد می کنند۳- در صورت ضعف علمی، خود را تقویت می کنند ۴- پیگیر مشکل خانوادگی مانع تحصیل می شوند ۵- با تذکر و ترغیب بجا انگیزه را بالا می برند و….. و خلاصه نتیجه اینها چیزی نیست جز درخشش
    باشد که مسؤلان کنونی و آنها که در آینده می آیند از هم اکنون بکار گیرند که سال دیگر در فردا روزی که قرار است کنکور برگزار شود، بدرخشند، هرچند در امسال نیز به تلاش فردی و زحمات خانواده برخی عزیزان واقفیم، برای آنها دعا کرده و امید به موفقیتشان در فردا و پس فردا داریم، إنشاألله.
    تشکر و ارادت به همه دوستان که علاوه بر احترام به معلم متعهد خویش، به آینده فرزندان خود هم حساس و دلسوز هستند و لذا در بحث مشارکت کردند.

    18+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • همشهری wrote on ۲۰ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۰:۲۷

    بحث های خوبی توسط دوستان مطرح شد  دلیل افت تحصیلی دانش آموزان بعد از دهه هفتاد را فقط نبایستی به ضعف عملکرد دبیران ارتباط داد. به نظر بنده کمترین، از جنبه های اجتماعی هم نباید غافل ماند.  جامعه ندوشن از اواخر دهه هفتاد دچار یک تشویش ناخواسته شد که  روی روحیه دانش آموزان هم تاثیر منفی گذاشت.  مشکل دیگری که البته در کل ایران وجود داشت و متاسفانه هنوز هم وجود دارد مسئله بیکاری فارع التحصیلان دانشگاهی است.  شما فکر کنید یک دانش آموز دبیرستانی هستید و وقتی می بینید یکی از آشنایان شما که پس از زحمات زیاد در دانشگاه قبول شده و از طی کردن مرارت های فراون فارغ التحصیل شده و الان در به در به دنبال کار است، آیا انگیزه شما برای تحصیل و قبولی در دانشگاه کاهش نمی یابد؟

    4+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری ندوشن wrote on ۲۰ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۱:۲۷

    ایجاد فضای رقابتی در فضایی محدود و کوچک مثل ندوشن اصلا معنا نداره! اگه رقابتی وجود داره در سطح سهمیه مناطق هستش نه در سطح یک دبیرستان!
    در یک دبیرستانی که دانش آموزانش هم کلاس هستن شرایط یکسانی وجود داره اینطور نیست بگیم اگه یکی قبول شد در حقیقت از همکلاسی اش جلو زده! ولی اگر قبول نمیشد اون یکی حتما قبول می شد!! تفکر اشتباهیه اگه خیال کنیم دانش آموزان یک مدرسه باهم رقیب هستن و قراره با هم رقابت بکنند تا بلکه فقط یک یا چند نفر بروند مقاطع بالاتر و مابقی جا بمونند! چه بسا شرایط رو به جای رقابتی طوری می توان تنظیم کرد که همه دانش آموزان در قبولی در دانشگاه یکسان موفق باشن.

    وقتی میگیم رقابتی یعنی هرکس به فکر خودش باشه و خودش به تنهایی جلو بره در حالیکه میشه مثل گذشته که افرادی بودند با همدیگه درس می خوندند به همدیگه کمک می کردند اشکالات همدیگه رو رفع می کردند شب ها در یک خانه باهم بودن و حتی شب تا صبح با هم درس می خوندن و هیچ احساس رقیب بودن هم نداشتن!

    5+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۲۰ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۲:۴۴

    سلام و تشکر مجدد
    فکر نمیکنم بچه های دبیرستان خیلی تو فکر مسایل مالی باشند و بیشتر این ما و پدران هستند که باید هنگام انتخاب رشته به این مسایل بیندیشیم
    از طرفی دقیقا سخن بنده به دوستانی که میخواهند به دنبال کار آزاد بروند همین هست که دُرُست درس بخوانید قطعا نتیجه اش را در آینده می بینید همان مثل معروف “دیر و زود داره….” برای مثال مقایسه کنید کسی که عالی درس خوانده و… با کسی که درس نخونده و در فکر این هست که راننده بشه یا یه مغازه بزنه خب درسته تا سی سالگی مرتب باید هوای اون که داره درس میخونه داشت اصلا “دانشجو” دقیقا در همین معنی میشه و بی شک وقتی دانشگاهی بورس میده یا وام میده به همین دلیل هست و اینکه شرکت دانش بنیانی هست وکمک های این چنینی دقیقا به همین خاطر هست
    شک ندارم اگر کسی ۱۴۰واحد کارشناسی را عالی خوانده باشه، بیکار نمی ماند
    لذا بازهم بد نیست دبیران مدرسه به دانش آموز بگویند که رتبه برتر کنکور   سربازی ندارد، قطعا بهش جوایزی میدن و قطعا تو طول تحصیل چقدر جلو هست، و… ببینید چقدر اینها گفته شده ؟..
     مثال بنده به بچه های درسخوان نیروی کشسانی فنر هست هرچه بهتر و بیشتر درس بخوانی، گویا داری یک فنر را فشار میدی، و طبعا جایی این فنر رها میشه، آن لحظه هنگامه ای است که فرد نتایج فشارهای متحمل شده برای درس خواندن را متوجه می شود…

    -رقابت لاأقل به معنای به فکر خود بودن و گویی خودخواه بودن نیست،
    البته اکنون فراتر از این بحث! به معنای مذکور رقابت بپردازیم با همین معنی اینکه هرکس به فکر خودش باشه
    -کنکور اصولا برای رقابت است و جلو زدن از دیگری
    -اینکه آدمی باید به فکر خویش باشد و خود مسئول خویشتن است هیچ تردیدی نیست اما این نکته منافاتی ندارد که به فکر دیگران هم باشیم، یوگای خدمت داشته باشیم و رایگان بخشی داشته باشیم
    -لذا اصولا منظور از رقابت این هست که همه چیز به سمت علودرجه سوق یابد و نه یکی،
    حالا در بحث کنکور و ندوشن:
    در همین مدرسه تا یکی تشویق نشود دیگران حتی به فکر درس هم نمی افتند و اتفاقا این عالی هست که ضمنا باید رقابت کنند برای میانگین بالاتر طبعا وقتی بخواهند از هم جلو بزنند بیشتر درس میخوانند و وقتی جلو زدند نتیجتا دفعه بعد آن فرد باید بیشتر بخواند و لذا میانگین افزوده میشه و در رقابت فراندوشنی هم موفق خواهند بود البته که با آزمونهای دست کم استانی این موارد مشخص میشود و از این جهت با فرمایشتان موافقم
    ولی در امتحان نهایی دیگر همه می دانند حداکثر بیست هست و تأثیر بیست و پنج درصد لذا ازطرفی رقابتی نیست و ازطرفی همه به فکر خود باید باشند و به دست آوردن بیشینه نمره یعنی بیست
    البته بنده حسن نیت سخن شما را به خوبی درک کردم و آن نیز درس و دوستی، اما با توجه به شرایط مختلف به صلاح نمی بینم، همانطور که خودتان نیز اشاره کردین این موارد و چنین دوستانی اندک هست لذا همان رقابت باشد برای رتبه یک بهتر هست
    در تأیید اینکه همه باهم باشند و سطح کلی کلاس بالا باشد به این نکته اشاره کنم که فی المثل امسال دو رتبه ۱۰ داشتیم یا سالهای قبل دو رتبه ۷ .
    با ارادت قلبی و احترام فراوان به “همشهری” و “جعفری ندوشن”

    14+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری ندوشن wrote on ۲۰ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۸:۰۵

    سلام آقای صادقیان عزیز

    تشکر میکنم بابت توضیحاتتون
    معمولا این فضای رقابتی بین افراد درسخون اتفاق می افته و عملا هیچ انگیزه ای برای افرادی که بنیه هوشی یا علمی پایین تری دارن نمی مونه چون خودشون رو در حدی نمی بینند که بخوان با شاگرد اول ها رقابت کنند تا اونجاییکه خودم در دوران تحصیل شاهد بودم فقط شاگرد ممتازها باهم رقابت می کردند که اکثرا هم درسخون بودن و این حس رقابت درصد قابل توجهی برای رشدشون نداشت

    به نظر من به جای ایجاد فضای رقابتی باید یک زمینه انگیزشی و همچنین یک فضای هم افزایی رو ایجاد کرد.

    حالا که همه علاقمند هستن و آرزو دارند همه دانش آموزان ندوشن موفق بیرون بیان بیان یه فضایی ایجاد بکنند که از دانش و تلاش همدیگه استفاده بشه در این فضا که شبیه یک مباحثه است هم شاگرد ممتازها بنیه علمیشون محکم تر میشه و هم افراد ضعیف تر، قوی تر میشن البته این فضای هم افزایی که عرض شد در قالب گروه های دو سه نفره اس نه کلاسی چون کلاسی بازخورد کمتر و آسیب بیشتری داره.

    وقتی شاگرد اول های کلاس در کنار شاگردهای رده های پایین تر قرار می گیرند خودش ایجاد انگیزه می کنه

    از مزیت هاش عرض کردم محکم تر شدن بنیه علمی هم افراد قوی و هم ضعیف خواهد بود و این خاصیت گروه های مباحثه است به جای اینکه بخوایم به فکر نمره ۲۰ خودمون یا صرفا قبولی خودمون باشیم دست دیگران رو هم بگیریم و با خود بکشیم بالا

    در جواب جناب همشهری هم بگم قطعا تحصیل در آینده افراد موثر خواهد بود و دانشگاه رفتن و مدارک بالاتر گرفتن منتهی به کار نمیشه ولی یه جاهایی به درد خواهد خورد.

    6+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۲۰ خرداد, ۱۳۹۴, ۲۱:۴۸

    عرض احترام و ارادت مجدد
    فکر میکنم هر دو هدف واحدی داریم حالا نام آن را به قول آزاد “رقابت” بگذاریم یا نامی دیگر همچون هم افزایی
    بهر روی قطعا باید ایجاد انگیزه کرد حالا به هر روشی
    راجع به استفاده از تجارب و کمک های دیگران ، این دقیقا آن چیزی است که ما از آوردن صفحه”درخشش و قبولی های ندوشن” دنبال می نمودیم و مشخصا در شماره ۳ به آن اشاره کردیم.
    کلاسهای ندوشن خوشبختانه -از بعد هدف شناسی شما- تعدادشون به بیش از ده نفر  تا نمیرسه.
    فراموش نکنیم امتحان نهایی،  ۲۵درصد کنکور هست و در آن سقف نمره بیست هست و باید به فکر آن بود، اینجا دیگر جایگزینی وجود ندارد.
    باز هم همچون قبل و همچنان که سایر دوستان تأکید کردند، نقش اصلی و محوری را برای ندوشن بی شک”مجموعه مدرسه” می دانم.
    آرزوی سلامتی و توفیق

    18+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۲۰ خرداد, ۱۳۹۴, ۲۲:۲۲

    البته من اینجا از آقای نقیبی عزیز هم معذرت میخوام که برخلاف نظرات موجود در قسمت آموزگاران ، نظرات اینجا با بحث پیرامون مشکل اصلی عدم موفقیت دانش آموزان ندوشن ادامه یافت، شاید به این دلیل که دقیقا همین حلقه های مفقوده این چندسال، در آقای نقیبی و امثال ایشان از متقدمان موجود بوده و است و از دلایل اصلی موفقیت نسل پیشین بوده است، و همیشه جنع اضداد است که زیبا می نماید.
    البته بنده شخصا این مباحث را در کنار نظرات تشکرآمیز و ذکر خاطرات از معلمان معزز، هر دو می پسندم و از این باب از تمام عزیزانی که زحمت می کشند و نظرات سازنده و رو به جلو خود را ارائه می کنند،تشکر می کنم.
    بهرروی می بخشید اگر در این صفحه نظرات جلوه ای دیگر به خود گرفته است.
    عرض احترام، ارادت و طول عمر

    19+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری ندوشن wrote on ۲۱ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۰:۱۲

    من نمی دونم شما چه اصراری به نمره ۲۰ داری 🙂
    اینکه نمره ۲۰ چه تاثیراتی داره بر هیچکس پوشیده نیست اما
    وقتی صحبت از هم افزایی میشه در حقیقت داریم با یه تیر، سه نشان می زنیم ۱- تقویت بنیه های ضعیف علمی ۲- نمره بالا و به تبع آن ۳- معدل بالا ولی وقتی روی رقابت متمرکز بشیم فقط گزینه دوم و سوم شاید اتفاق بیفته! معنای هم افزایی هم رفاقت هستش نه رقابت!
    معمولا گروه های مباحثه چون دوستانه اس بهتر پیش میره به خاطر اینکه دو تا دوست بیشتر باهم در ارتباطند و بهتر می تونند با هم انس پیدا کنند تا دانش آموز با معلم! مگر اینکه معلم مثل بعضی معلمان گذشته با دانش آموز صمیمی باشند و این رابطه علمی منحصر به کلاس نشه! که الحمدلله مسئولین آموزش و پرورش از لحاظ آموزشی از من و شما بهتر می دانند و با مشکلاتی که وجود داره بیشتر از من و شما سر و کار دارند ما فقط فعلا بلدیم اینجا خرده بگیریم و حرف بزنیم اینکه چه مشکلاتی باعث به وجود اومدن سایر مشکلات شده خبر نداریم! و قطعا ان شاء الله مسئولین محترم به فکر هستند و خواهند بود.

    6+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری ندوشن wrote on ۲۱ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۱:۳۶

    جمله ای که ناگفته ماند اینکه فضای رقابتی، حرص، جوش، ناراحتی های روانی و استرس ایجاد می کنه و همین مسائل بر یادگیری و محفوظات افراد تاثیر خواهد داشت ولی فضای هم افزایی و رفاقت نه تنها چنین مشکلاتی به دنبال نداره بلکه باعث انگیزه بیشتر میشه!

    7+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • سلمانی wrote on ۲۳ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۲:۴۴

    جناب آقای نقیبی از معلمین و مدیران تاثیر گذاری بودند که بدون شک فارغ از تمام بحثهای انجام گرفته بر گردن جوانان دهه ۵۰ و ۶۰ ندوشن حق دارند خاطره ای را تعریف کنم که زمانی که ما دوره راهنمایی بودیم به حدی ایشان درس عربی را با دقت و وسواس و اهمیت تدریس میکردند که بچه ها اسم عربی را گذاشته بودند فیزیک ، در دوره دبیرستان هم که افتخار داشتم در مدیریت ایشان تحصیل کنم کارهای دلسوزانه و خوبی میکردند لذا بدون شک یکی از تاثیرگذارترین دبیران ندوشن بودند

    21+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • سلمانی wrote on ۲۳ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۲:۵۶

    باتوجه به بحثهای دوستان پیرامون ندوشن و وضعیت تحصیلی لازم دانستم پس از ابراز ارادت قلبی در کامنتی جداگانه به جناب آقای نقیبی در خصوص نظر دوستان هم مطالبی را عرض کنم
    نکته اول اینکه ای کاش فرهنگ پذیرش مسئولیت حرفهایی که میزنیم را بتوانیم باب کنیم ، یکی از اولین گامها این است که با جرات و جسارت نام خود را بر بالای نوشته هایمان بیاوریم گذاشتن کامنت با نامهای مستعار و حرف مخفف زیبنده ندوشنی ها نیست
    نکته دوم اینکه در مورد قبولی کنکور در سالهای دور واقعا سهمیه ها فرقی نکرده و تازه فضا کمتر رقابتی شده امکان پذیرش هم بالاتر رفته است ، البته متاسفانه انگیزه ها کم شده است
    در سال ۱۳۶۹ که من و دوستانم کنکور دادیم نه کلاس کنکوری بود و نه انواع جزوه ها وکتابهای آموزشی
    در همان زمان هم در دبیرستان نمونه و …. وجود داشت و رقابت شدید بود ولی یک دانش آموز از دبیرستان ندوشن در مسابقات علمی سال سوم تجربی در سطح استان نفر چهارم شد!
    یادش بخیر در کنکور سال ۶۹ رتبه یازده هم کسب شد که این رتبه ها نبود مگر در گروه پیگیری ، ایجاد علاقه و دلسوزی امسال آقای نقیبی
    این بزرگواران چون خود سختی های تحصیلی را درک کرده بودند با تمام وجود برای تحصیل دانش آموزان مایه میگذاشتند ، انگیزه چیزی است که یک مدیر یا معلم دلسوز میتواند همین الان هم ایجاد کند ، مهم خواستن است
    البته اکنون نیز ندوشنی ها جایگاه علمی بالایی در استان دارند ، تعداد اساتید و دانش آموختگان ندوشنی کم نیستند .
    ضمن آرزوی سلامتی برای آقای نقیبی عزیز در آستانه ماه مبارک رمضان به ایشان تبریک میگویم چراکه تعداد زیاد کامنت ها نشان از تاثیرگذاری ایشان در آموزش و پرورش ندوشن دارد
    از مسئولین سایت تقاضا دارم سایر عزیزانی که در ارتقا آموزش ندوشن موثر بودند مانند آقای مازارچی را هم ندوشنی فرض کرده یادی از آنها به میان بیاورند

    12+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۲۳ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۴:۴۸

    تشکر فراوان از آقا یا خانم سلمانی عزیز بابت شرکت در بحث و ارائه هر دو نظر. نکاتی عالی بیان نمودید، و بنده با اکثر آنها موافقم بخصوص بحث انگیزه.
    آرزوی سلامتی و دوام توفیقات
    باارادت و احترام 

    19+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • دوستدار فرهنگ wrote on ۲۶ خرداد, ۱۳۹۴, ۱۴:۲۳

    سلام

    در خصوص زندگی نامه اقای نقیبی دیدم خیلی از همشهریان عزیز نظر دادند این نشانه خوبی ها و زحمات ایشان است انشاا… خدا حفظ شان کند جدا از همه نظرات دوستان عزیز خانواده اقای نقیبی پدر گرامی و برادران شان از افراد دلسوز خصوصا حجت الاسلام و المسلمین نقیبی و اقا رضا نقیبی بسیار انسانهای شریف هستن این ها از خانواده خوب بودند و هستند باید قدر این آدمها بدونند

    16+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • محمد رضا نقيبي ندوشن wrote on ۹ تیر, ۱۳۹۴, ۱۱:۰۶

    با سلام و احترام :
    در ابتدا لازم می دانم از کلیه همکاران و فرهنگیان عزیز و زحمتکش دیارمان و همچنین همشهریان بزرگوار که کامنت گذاشته و بنده حقیر را مورد لطف و عنایت خود قرار داده اند کمال تشکر و سپاسگزاری نمایم .
    ضمناً آنچه از شواهد و قرائن و از دیدگاه جامعه شناسی بر می آید مردم ندوشن انسان های بسیار باهوش و با استعداد و دارای حافظه بسیار قوی می باشند و مطمئن باشید پدران و مادران ما در گذشته هم از این قاعده مستثنی نبوده اند ولی به علت نبودن شرایط ، استعدادهای آنها متأسفانه شکوفا نگردید و اگر بستر و شرایط تحصیلی مناسب در آن زمان هم فراهم بود قطعاً آباء و اجداد ما هم از نخبگان و دانشمندان برجسته تاریخ کشورمان محسوب می شدند و همچنین امیدوارم دانش آموزان امروز دیارمان نیز قدر موقعیت فعلی خود را بدانند و برای سرافرازی خودشان و خانواده شان و شهرمان تلاش نمایند .
    در پایان از دست اندرکاران سایت ندوشن مرکز جغرافیا به خاطر زحماتی که در این مقطع زمانی برای تعامل اجتماعی و ایجاد ارتباطات می کشند کمال تشکر و سپاسگزاری دارم . انشاءا… در نزد خداوند متعال مأجور باشید .

    17+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • م.صاد.ن wrote on ۹ تیر, ۱۳۹۴, ۱۳:۱۲

    در پناه حق محفوظ باشید
    التماس دعا

    15+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • قدردان wrote on ۲ شهریور, ۱۳۹۴, ۱۵:۱۸

    اقای نقیبی واقعا دلسوز بود خیلی ها مدیون زحمت های ایشان هستند

    13+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری ندوشن wrote on ۳ شهریور, ۱۳۹۴, ۱۸:۳۵

    آقارضا نقیبی بهترین معلم بنده در طول دوران تحصیل بودند.

    13+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری wrote on ۱۹ مهر, ۱۳۹۴, ۲۳:۵۵

    بنده هم لازم میدانم از زحمات جناب آقای نقیبی تشکر کنم، احساس مسیولیت ایشان در شغل و کار خود بی نظیر بود

    6+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar
  • جعفری wrote on ۱۸ آذر, ۱۳۹۴, ۰:۰۱

    تشکر از آقای نقیبی مدیر دلسوز دبیرستان

    4+

    کاربرانی که این دیدگاه را پسندیده اند:

    • avatar

نوشتن دیدگاه

شما میتوانید از تصاویر مخصوص خود در قسمت نظرات استفاده نمایید برای اینکار از وب سایت آواتارکمک بگیرید .

*

تمام حقوق این سایت برای © 2017 سامانه اطلاع رسانی فرهنگ ندوشن. محفوظ است.
قدرت گرفته از وردپرس فارسی